Begeleiden bij rouw en verlies

Deze pagina is onder constructie

Gedicht: En toch blijven – schrijver onbekend

Misschien is dat wel het allermoeilijkste,
voor mensen in de ontmoeting met mensen die lijden, die sterven:
erbij blijven…
niet weglopen, maar blijven…
Kunnen luisteren, soms zonder er een touw aan vast te kunnen knopen,
omdat de ander in verwarring is…
niet weglopen, maar blijven…
Soms alleen maar luisteren naar een wanhopige stilte,
terwijl je daar juist zo bang voor bent,
niet weglopen, maar blijven…
Soms als er geen woorden meer zijn, dan misschien een hand vastpakken,
een gebaar van verbondenheid, een teken van mee-lijden…
niet weglopen, maar blijven…
Je eigen onzekerheid niet overschreeuwen met holle, loze woorden of verhalen,
want daar help je de ander niet mee,
niet weglopen, maar blijven…
Soms als de ander voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal vertelt,
toch aandacht hebben en niets anders doen dan luisteren,
niet weglopen, maar blijven…
Soms niets anders horen dan een schreeuw, een vloek misschien
en dan niet vermanen of veroordelen,
niet weglopen, maar blijven…
Zelfs als je weggejaagd wordt, op bereikbare afstand beschikbaar blijven,
zodat wie lijdt en sterft, nooit helemaal alleen is.